Tajemnica telekomunikacyjna

 

Tajemnica telekomunikacyjna służy ochronie danych związanych ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Zgodnie z prawem telekomunikacyjnym, chronione są informacje przesyłane w sieciach telekomunikacyjnych, które dotyczą użytkownika jak również treści komunikatów. Tajemnica telekomunikacyjna wykracza poza zakres ochrony danych osobowych, dotyczące praktycznie każdego zachowania użytkownika związanego z korzystaniem usług telekomunikacyjnych. Treścią tajemnicy jest zakaz zapoznawania się, utrwalania, przechowywania, przekazywania lub innego wykorzystywania treści lub danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną przez osoby inne niż nadawca i odbiorca komunikatu, chyba że:

Naruszeniem tajemnicy telekomunikacyjnej jest także ujawnianie lub przetwarzanie treści albo danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną. Do zachowania tajemnicy telekomunikacyjnej zobowiązany jest przede wszystkim podmiot uczestniczący w wykonywaniu działalności w sieciach publicznych oraz podmioty z nim współpracujące. Są to głównie przedsiębiorcy telekomunikacyjni(operatorzy), jak również podmioty, które są odpowiedzialne za utrzymanie sieci.

Obowiązek zachowania tajemnicy telekomunikacyjnej spoczywa na osobie, która korzystając z urządzenia radiowego lub końcowego, zapoznała się z komunikatem dla niej nie przeznaczonym (art. 160 ust. 3 pr. tel). Nie możemy więc ujawniać ani przechowywać treści komunikatów, które dotarły do nas przez pomyłkę.

W zakres pojęciowy technologii ICT wchodzą wszystkie media komunikacyjne (Internet, sieci bezprzewodowe, sieci Bluetooth, telefonia stacjonarna, komórkowa, satelitarna, technologie komunikacji dźwięku i obrazu, radio, telewizje itp.) oraz media umożliwiające zapis informacji (pamięci przenośne, dyski twarde, dyski CD/DVD, taśmy itp.), a także sprzęty umożliwiające przetwarzanie informacji (komputery osobiste, serwery, klastry, sieci komputerowe itp.). Dodatkowo technologie ICT obejmują także całą gamę aplikacji informatycznych oraz złożonych systemów IT umożliwiających realizację przetwarzania i przesyłania danych na wyższym poziomie abstrakcji niż poziom sprzętowy[1].

Termin ICT został pierwszy raz użyty w 1997 roku w Wielkiej Brytanii przez Dennisa Stevensona w dokumencie[2] o tytule „The Independent ICT in Schools Commission (1997) Information and Communications Technology in UK Schools, an independent inquiry” („Komisja ds. niezależnej teleinformatyki w szkołach (1997) Teleinformatyka w szkołach w Wielkiej Brytanii, działania niezależne”) wystosowanego do rządu Wielkiej Brytanii i szerzony przez kolejne dokumenty dotyczące szkolnictwa w tym kraju w 2000 roku. Polskie określenie Teleinformatyka było używane na początku XXI wieku w dokumentach i reklamówkach wydawanych przez Telekomunikację Polską S.A. (dodatek reklamowy do „Rzeczpospolitej” nr 244 (5714) 18 października 2000 r.), mimo iż stosowana w praktyce była od lat 80. XX wieku.

Teleinformatyka opisuje również komunikację pomiędzy różnymi urządzeniami sieciowymi, wśród których jedno jest hostem, który udostępnia konkretne usługi, a inne pełnią rolę terminali przyłączonych do niego za pomocą łącza telekomunikacyjnego (łącze stałe lub komutowane). Terminale za pomocą sesji zdalnych logują się do hosta i uruchamiają na nim aplikacje (programy), które wykorzystują jego zasoby (pamięć operacyjną, moc obliczeniową procesora, pamięć dyskową itp.). Host dysponuje przeważnie bardzo wydajną jednostką centralną (jeden procesor lub więcej) i bardzo dużą ilością pamięci. Terminal zaś może mieć jedynie minimalne możliwości, które są przeważnie ułamkiem tych, którymi dysponuje host. Ważne jest by dysponował taką wydajnością i ilością pamięci, która pozwoli mu załadować przynajmniej okrojoną wersję systemu operacyjnego i uruchomić klienta sesji zdalnej, który umożliwi dalsza pracę na zdalnym hoście.

Termin ICT jest również używany w odniesieniu do wszelkiej maści połączeń audio-wideo, czy telefonu sieci z sieciami komputerowymi, za pomocą jednego okablowania lub połączenia. Istnieje wiele powodów ekonomicznych (m.in. ogromne oszczędności pieniężne z likwidacji sieci telefonicznych (PSTN)), dla których połączenia audio-wideo, zarządzanie budynkami oraz sieci telefoniczne z systemami sieci komputerowych mogą (i powinny) być realizowane przy pomocy jednego przewodu/kabla i jednolitego systemu zarządzania.

Teleelektryka – termin określający obszar zastosowań elektryczności do telekomunikacji. Teleelektryka ma fundamentalne znaczenie dla telekomunikacji, gdyż większość rozwiązań współczesnych systemów telekomunikacyjnych opiera się na elektronice. Termin „teleelektryka” został wykreowany w latach 50. w ramach konkursu na znalezienie lepszej nazwy na określenia zagadnień związanych z teletechniką i telekomunikacją. Oprócz kilku książek wydanych pod tym tytułem nie ma obecnie żadnych praktycznych, ani teoretycznych zastosowań – po wpisaniu w wyszukiwarkach hasła „teleelektryka” otrzymamy mnóstwo wyników odnoszących się głównie do publikacji „Encyklopedia Techniki / Teleelektryka”. Hasło „teleelektryka” nie wprowadziło więc niczego nowego, a jeszcze bardziej zagmatwało system nazewnictwa w obrębie telekomunikacji, teletechniki itd.

 

 

 

 

 

 

 

 
Tajemnica telekomunikacyjna  

Tagi

Powiązane

  • No Related Posts